Robbert Pauwels

‘Mijn werk is licht en soms met humor’

Waarom doe je mee aan Vensterbank Leiden? ,,Ik vind het een mooi initiatief. Het is goed dat jonge en talentvolle kunstenaars een podium krijgen.”

Wat heb jij met Leiden? ,,Ik woon er met mijn vrouw en ik had er tot september mijn atelier in Haagweg 4. Ik vind Leiden een prettige stad om te wonen: het voelt veilig en heeft iets dorps. Ik ben niet zo’n kroegfiguur, al kom ik wel graag in de Bonte Koe.”

Hoe zou jij jouw werk omschrijven? ,,Ik vind het lastig mijn werk in woorden te vatten. Een curator zei eens tegen mij: het is een treurige vrolijkheid. Daar kan ik me in vinden. Ik probeer altijd op een fragiele, naïeve manier te werken. Mijn werk is licht en soms met humor. Ik maak sculpturen van epoxy klei en piepschuim, maar de laatste tijd maak ik vooral tekeningen.” 

Welke kunstenaar vind jij interessant? ,,Vito Acconci. In 2005, ik zat toen net op de kunstacademie, bezocht ik een overzichtstentoonstelling van hem in het Stedelijk Museum. Zijn performances bleven bij mij hangen, omdat het zo indringend, persoonlijk, intiem en masochistisch is. Ik herinner mij een performance waarbij hij zijn buikharen er een voor een uittrekt. Vito Acconci heeft weinig te doen met het werk dat ik nu maak, maar voor mij is hij wel een grote inspiratie. Ik kijk naar zijn werk puur om te beseffen dat dat van mij intiemer en noodzakelijker moet.’’

Jouw werk is te zien in een voormalig all you can eat restaurant. Wat zou jij er sowieso bestellen? ,,Een bananensplit met discodip. Dat ligt wel in het verlengde van mijn werk. Humor, felle en verleidelijke kleuren, een beetje snoepachtig.”

Het werk van Robbert Pauwels (1983) doet op meerdere fronten denken aan de rococo stijl. Ten eerste, op architectonisch vlak; de vormen, de vervlechting van object en sokkel, en het ornamentele zijn hier allen voorbeelden van. Daarnaast is er in hoge mate een sensueel aspect terug te vinden in zijn werk. Speelsheid en lichamelijkheid bevinden zich in de kern van de sculpturen.

Tienerherinneringen zijn een van de grootste uitgangspunten; op associatieve wijze laat Pauwels flarden van vroeger samenkomen. Cartoons, housemuziek en prille seksualiteit verenigen in een enkel sculptuur. Doordat Pauwels vluchtig en associatief werkt, voorkomt hij dat hij verzeild raakt in het verzakken in al te donkere gedachtes en zware concepten. Hij neemt snelle beslissingen, die louter gaan over het visuele aspect van het werk, zoals kleur en vorm.

Pauwels is een man van tegenstrijdigheden. Zo is er aan de ene kant een bepaalde mate van humor in diens werk terug te vinden; door de eenvoudigste, dagelijkse dingen te vergroten, kom je op een meta-niveau te staan. Vanuit dit perspectief wordt de doelloosheid en het absurde van het dagelijks leven zichtbaar. Aan de andere kant, vecht Robbert tegen de humor en wil hij voorkomen dat zijn werk ‘banaal’ wordt. Kortom, Robbert Pauwels is een paradoxale man, een romanticus.

Tekst Gijsje Heemskerk

robbertpauwels.tmblr.com
www.instagram.com/robbert_pauwels